kasteel - 1

Hospitality Consultant Jeroen Frerichs blogt regelmatig over zaken die hij tegenkomt in zijn werk als gastvrijheid trainer / consultant. Hieronder zijn kerstverhaal.

Kerst in 2018

Het gebeurt nog altijd, elke dag, het wonder van de geboorte. En het gebeurt nog steeds, ook in dit land, ook in 2018, verhalen zoals dat van kerst, lang geleden …

Onderweg

In het holst van de nacht sluit een man de voordeur van zijn huis af. Zijn vrouw wacht in de auto, gespannen maar ook verheugd. Twee dagen geleden sprak de verloskundige uit dat het nu niet lang meer zal duren. Het kind, hun kind, zal vandaag geboren worden. Alle tekenen gaven aan dat haar lichaam zich voorbereidde op het wonder. Vannacht was het begonnen. Hij, misschien wel een timmerman, een zzp-er in de bouw of iemand met een eigen klusbedrijf; zij was al een tijdje thuis gebleven van haar werk, niet wetend of ze het straks, na de geboorte, weer op zou pakken. Nu was alles in haar hoofd en lichaam gericht op wat zou komen.

Rit door het donker

Gelukkig startte de motor van hun oude Fiat al bij de derde poging en konden ze koers zetten naar het ziekenhuis in de nabije stad. Ruim een half uur duurde de rit door het donker en verlaten polderlandschap en al die tijd waren woorden overbodig. Zij probeerde de weeën weg te puffen en hij kneep soms zachtjes in haar hand als aanmoediging om het nog even vol te houden. De voortekenen gaven aan dat ze voldoende tijd hadden dus echt haast hadden ze niet, maar haar houding voelde ongemakkelijk en ze verlangde naar een ziekenhuisbed. Alles beter dan hier.

Er is geen plaats......

In de verte doemde de lichten van de stad voor hen op en hij besloot het ziekenhuis te bellen om te vertellen dat ze eraan kwamen. Tot zijn grote schrik kreeg hij te horen dat het ziekenhuis gesloten was. “Hadden ze dat niet gehoord in de media? Waren ze dan niet op de hoogte gesteld? Er dreigde faillissement en de zorgverzekeraar had de stekker eruit getrokken”, zo werd hem aangegeven. De afdeling verloskunde was per direct gesloten, gisteren. Hij moest de auto keren en naar een andere stad, “omdat er voor hen geen plaats meer was …”

De spanning neemt toe

De laatste woorden bleven hangen in zijn hoofd. Terwijl hij de auto rechtsomkeert had laten maken en nu in de richting van die andere stad reed, bedacht hij zich dat in het kerstverhaal dat hij vroeger op school geleerd had dezelfde woorden werden gebruikt: “omdat er voor hen geen plaats meer was …”. Onwillekeurig keek hij in het voorbijrijden van een boerderij naar de stallen, die iets van de weg aflagen. Hij wist dat er tijd genoeg was, maar de spanning in de auto was wel toegenomen. Wat zou er nog gebeuren tussen hier en nu en het wonder dat hen te wachten stond. Opnieuw kneep hij bemoedigend in de hand van zijn vrouw.

Waar blijft de mensgerichte zorg?

Wat is er waar van mooie woorden, waarin mensgerichte zorg beleden wordt? Wat komt er terecht van patiëntgerichte zorg wanneer geld en commercieel belang sterker blijkt dan de mens om wie het gaat? Opnieuw denkt de man aan het verhaal dat hij vroeger geleerd had. Het was de herbergier die zei dat er geen plaats meer voor hen was. Natuurlijk, de man had direct al gezien dat dit arme stel met die ezel geen geld had om voor de overnachting te betalen. Maar wie stuurt een hoogzwangere vrouw de donkere nacht in? En wie doet dat nu nog, vraagt hij zich af.

Het wonder

Uiteindelijk is het allemaal goed gekomen. In een vreemd ziekenhuis, in een andere stad werd hun dochter geboren. Gewone mensen, in een gewone nacht die zich buitengesloten voelden maar uiteindelijk toch een plek vonden. Geen spectaculair verhaal, geen wereldnieuws maar voor hen: een wonder.

Mooie Kerst gewenst!

Indien u meer wilt weten over onze aanpak in de ontwikkeling van mensgerichte zorg, neem dan gerust contact op met Hospitality Consultancy van Hotel Management School Maastricht - jeroen.frerichs@zuyd.nl.